دیدگاه‌های پرستاری کودکان
مراقبت از کودک فقط رسیدگی به یک مشکل جسمی نیست. سن، مرحله رشد و تکامل، توانایی کودک برای بیان احساس و نیازهایش و نقشی که خانواده در زندگی او دارد، همگی بر شیوه مراقبت اثر می‌گذارند. پرستاری کودکان این عوامل را در کنار دانش علمی، ایمنی، آموزش و کاهش درد و اضطراب در نظر می‌گیرد.
سن و تکامل، مبنای شناخت نیازهای کودک
نیازهای کودک به اندازه بدن او خلاصه نمی‌شود. توضیح‌ها و میزان همکاری مورد انتظار باید با سن، مرحله تکامل و توانایی کودک در فهمیدن و بیان ناراحتی هماهنگ باشند. مراقبت پرستاری به نیازهای جسمی، احساسات و شیوه ارتباط کودک توجه دارد. در کودکان خردسال، پایش تکامل به مشاهده یک رفتار در یک نوبت محدود نمی‌شود. بازی، حرکت، زبان و ارتباط کودک در طول زمان پیگیری می‌شوند و نگرانی خانواده بخشی از این بررسی است. نرسیدن به یک مهارت مورد انتظار، نیاز به بررسی بیشتر دارد و به‌تنهایی تشخیص قطعی یک اختلال نیست.
خانواده؛ شریک شناخت کودک و برنامه‌ریزی مراقبت
خانواده معمولاً اطلاعاتی از عادت‌ها، واکنش‌ها و نیازهای کودک دارد که در یک ملاقات کوتاه به دست نمی‌آید. پرسیدن اینکه چه چیزی او را آرام می‌کند یا رفتار فعلی‌اش چه تفاوتی با معمول دارد، به ارزیابی و برنامه‌ریزی مراقبت کمک می‌کند. در مراقبت خانواده‌محور، این شناخت در کنار ارزیابی حرفه‌ای قرار می‌گیرد. مشارکت خانواده با دریافت اطلاعات روشن و فرصت پرسیدن همراه است. همه خانواده‌ها نمی‌خواهند به یک اندازه یا به یک شکل در مراقبت مشارکت کنند. پرستار باید از خود خانواده بپرسد چطور می‌خواهد همراه باشد و این ترجیح را از پیش فرض نکند.
صدای کودک در گفت‌وگو درباره مراقبت
خود کودک هم باید فرصت بیان احساس و نظرش را داشته باشد. توضیح ساده و صادقانه، متناسب با توان درک او، کمک می‌کند در مراقبت مشارکت کند. می‌توان از او پرسید چه چیزی نگرانش می‌کند و اگر انتخاب واقعی و ایمنی وجود دارد، نظرش را جویا شد. وعده‌ای که نمی‌توان به آن عمل کرد، جای توضیح روشن را نمی‌گیرد. با بیشترشدن توان فهم کودک، می‌توان او را در گفت‌وگو و تصمیم‌گیری درباره مراقبت بیشتر سهیم کرد. این مشارکت با رضایت قانونی یکسان نیست.
کاهش ترس و درد در تجربه مراقبت
محیط ناآشنا و بعضی کارهای مراقبتی ممکن است کودک را بترسانند. توضیح اینکه قرار است چه اتفاقی بیفتد، با زبانی مناسب سن او، به آماده‌شدنش کمک می‌کند. آرام‌ترکردن محیط، حضور یک مراقب آشنا وقتی شرایط بالینی اجازه می‌دهد و استفاده از بازی یا یک وسیله آشنا هم می‌توانند این تجربه را برای کودک راحت‌تر کنند. گریه به‌تنهایی نمی‌گوید کودک چقدر درد دارد یا چرا ناراحت است؛ ساکت‌بودن هم همیشه به معنی راحت‌بودن نیست. در کودکان کم‌سن یا کودکانی که نمی‌توانند صحبت کنند، گاهی به‌سختی می‌توان درد را از اضطراب و آشفتگی تشخیص داد. آرام‌کردن کودک باید همراه با ارزیابی درد و رسیدگی مناسب به آن باشد.
از آموزش سلامت تا پیگیری مراقبت کودک
نقش پرستار با انجام یک اقدام کنار تخت پایان نمی‌یابد. ارتقای سلامت، پیشگیری از بیماری، آموزش و هماهنگی مراقبت نیز بخشی از این نقش‌اند. توضیح قابل‌فهم به خانواده، توجه به پیگیری‌های مورد نیاز کودک و همکاری با دیگر اعضای تیم، به ادامه مراقبت کمک می‌کند.
ایمنی کودک، شواهد و پاسخ‌گویی پرستار
ایمنی کودک و حفظ حریم خصوصی و محرمانگی اطلاعات، در چارچوب قوانین و ضوابط حرفه‌ای، بخشی از مسئولیت پرستاری است. کار در محدوده صلاحیت، استفاده از شواهد معتبر و ثبت دقیق اطلاعات هم جزئی از این مسئولیت‌اند. اگر مشکلی ایمنی کودک را به خطر می‌اندازد، باید آن را با تیم مراقبت در میان گذاشت. توضیح وضعیت کودک باید قابل‌فهم باشد و روشن کند چه چیزی مشاهده شده، کدام نکته برداشت اولیه است و